နာဂေတာင္တန္းခရီးစဥ္ ေလရွီးျမိဳ႔သို႔ အပိုင္း(၄)

က်မတို႔ေတြကို လာၾကိဳသူေတြနဲ႔အတူ တစ္မိုင္ေခ်ာင္းကေန ညၾကီးမိုးခ်ဳပ္မွာ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးႏွင္႔ ထင္းရဴးေခ်ာင္းမ်ားကို မီးညွိကာ ခရီးဆက္ၾကျပန္ပါတယ္။

 ေလရွီးျမိဳ႔ေပၚကို ေရာက္ေတာ႔မွာမို႔ ေျခလွမ္းကို ခပ္စိတ္စိတ္လွမ္းကာ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာရင္းဆက္တက္ျဖစ္ၾကပါတယ္။

သားၾကီးကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္းအေမဆီက ႏို႔ကိုအဝစို႔ျပီးတာနဲ႔ သူမ်ားရဲ ႔ ေၾကာမွာပိုးသဘက္နဲ႔ သိုင္းျပီးေတာ႔ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ဘဲ လိုက္သြားခဲ႔ပါတယ္။

နာဂေတာင္တန္း ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွ ာမိဘကို ဘာအပူအပင္မွ မေပးဘဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ လိုက္ပါလာတဲ႔အတြက္ သူ႔ကိုက်မ ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ ခ်ီးက်ဴးမိပါေသးတယ္။

ျမိဳ႔ထဲဝင္လာပါျပီ

ေလရွီးျမိဳ႔

က်မတို႔ေတြ စကားတစ္ေျပာေျပာနဲ႔ တက္လာလိုက္တာ ညဆယ္နာရီေလာက္မွာ ေလရွီးျမိဳ႔ထဲကို ေရာက္ လာခဲ႔ပါတယ္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဆိုသလို က်မတို႔ မိသားစုကို အၾကိဳေစာင္႔ေနၾကတဲ႔ ေလရွီးျမိဳ႔နယ္ရွိ တပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဗိုလ္ခ်ဳပ္က မယ္တိုဗာပူပူေလးေဖ်ာ္ကာ တစ္ေယာက္တစ္ခြက္နဲ႔ ဆီးၾကိဳဧည္႔ခံတဲ႔အတြက္ ေရသစ္ေျမသစ္ ေနရာသစ္မွ ာအရမ္းကို ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေနတဲ႔ က်မတို႔အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဧည္႔ခံ   တိုက္ေကြ်းခဲ႔တဲ႔ မယ္တိုဗာတစ္ခြက္က ရင္ကိုအရမ္းဘဲ ေႏြးေထြးေစခဲ႔ေတာ႔ အမွန္ပါဘဲရွင္။

ျမိဳ႔အဝင္မွာ လာၾကိဳၾကတဲ႔ သူေတြနဲ႔ က်မတို႔ မိသားစုေတြ မီးဖိုၾကီးမွာ ပတ္ပတ္လည္ ဝိုင္းထိုင္ျပီး စကားစျမည္ေျပာလို႔ အျပီးမွာ က်မတို႔ မိသားစု ေနရာကိုေနာက္ထပ္ ဆယ္႔ငါးမိနစ္ေလာက္ ထပ္ေလွ်ာက္ျပီး ခရီးဆက္ၾကရျပန္ပါတယ္။

 ေဆးရံုကေ ေတာင္ေပၚခပ္ျမင္႔ျမင္႔ ေနရာမွာ ေဆာက္လုပ္ထားတာမို႔ ေတာင္ေစာင္းမတ္ေစာက္ ေစာက္အေနအထားရွိတဲ႔ ေျမၾကီးကို ေလွကားလို ထြင္းထားတဲ႔ ေျမသားေလွခါးထစ္ေလးနဲ႔ တစ္ဆင္႔ျခင္း တက္ရျပန္ ပါတယ္။

ေတြ႔ရပါျပီ လာၾကိဳသူေတြကို

နာဂအဖြားအို၏ပံုကိုဆရာေမာင္ေမာင္လတ္ဆီမွယူထားပါသည္

ေတာင္ေပၚကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း က်မတို႔ သြားလိုတဲ႔ ေနရာကို ဘြားကနဲ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္ သစ္သား အေဆာက္အဦေလးကို ထင္းရူးဆီ မီးတိုင္ေလးေတြရဲ ႔ ၾကားကေန က်မေတြ႔လိုက္ျပီးတာနဲ႔ စိတ္ကိုဒုန္းဒုန္း ခ်ကာ က်မတို႔ေတြ အားရပါးရ နားပလိုက္ပါေတာ႔တယ္။

နားေနစဥ္ အခ်ိန္ေလးမွာ ေျခကုန္လက္ပန္း က်လာတဲ႔က်မအတြက္ အထူးအဆန္းေတြ ထပ္ျပီးေတြ႔ေနရတာမို ႔ပင္ပန္းလာတာေတြ ေပ်ာက္ကုန္ျပီး သူတို႔ရဲ ႔ ဓေလ႔စရိုက္ ေတြကိုေလ႔လာခ်င္စိတ္က တစ္ဖြားဖြားေပၚခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။

လာၾကိဳေနၾကတဲ႔ သူေတြရဲ႕အျပံဳးခ်ဳိခ်ဳိၾကားထဲမွာ သူတို႔ဝတ္စားထား ေတြကိုၾကည္႔ျပီး သေဘာက်သြားမိတာ ကေတာ႔ အႏုပညာလက္ရာ ေျမာက္လြန္းတဲ႔ လက္နဲ႔ယက္ထားတဲ႔ သူတို႔ရဲ ႔ အဝတ္ အစားနဲ႔ လက္ဝတ္တန္ဆာ ပစၥည္းေတြပါဘဲ။

သူတို႔ယက္ထားတဲ႔ လက္ရာေတြကို အေသးစိတ္ သိခ်င္ခဲ႔ေပမဲ႔လဲ ဘာတစ္ခုမွ မစပ္စုလိုက္ရဘဲ ပင္ပန္းလာတဲ႔ က်မတို႔မိသားစုအတြက္ အနားယူဖို႔ သူတို႔ေတြက အလိုက္တစ္သိနဲ႔ ႏူတ္ဆက္ျပီး ျပန္သြားၾကတာမို႔ က်မတို႔လဲ တစ္ညတာအတြက္ အနားယူလိုက္ရပါေတာ႔တယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ေအးခ်မ္းလြန္းတဲ႔ ရာသီဥတုေၾကာင္႔ မ်က္ႏွာေတာင္ မသစ္ရဲေလာက္ေအာင္ ေအး လြန္းေနတာမို႔ ေရေႏြးေလး ကေရာေသာပါးက်ဳိျပီးမွ မ်က္ႏွာသစ္ရျပန္ပါတယ္။

မ်က္ႏွာသစ္ျပီး မနက္ေစာေစာစာ ဘာစားရမလဲ စဥ္းစားေပမဲ႔ ေအာက္ျမန္မာျပည္မွာလို ဘာမုန္႔ဆိုင္မွမရွိတဲ႔အတြက္ က်မတို႔မွာ ပါလာတဲ႔ ဘီစကြတ္မုန္႔ေလးနဲ႔ အိႏၵိယကလာတဲ႔ မယ္တိုဗာကိုေဖ်ာ္ျပီး အစာကိုေျဖလိုက္ရပါတယ္။

လက္ေဆာင္ရတဲ႔ ပိုးသဘက္
က်မတို႔ေတြ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူတို႔ေပးတဲ႔ လက္ေဆာင္က က်မအတြက္ ကေလးပိုးတဲ႔ ပိုးသဘက္ၾကီးပါဘဲ ကေလးေတြကို က်မတို႔ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာမွာလို ေပြ႔ခ်ီေလ႔ မရွိတဲ႔ သူတို႔ဆီက က်မအတြက္ပိုးသဘက္ ၾကီးရျပီးတာနဲ႔ က်မကိုကေလးကို ပိုးသဘက္နဲ႔ပိုးႏိူင္ေအာင္ အရင္ဆံုး သင္ေပးေတာ႔တာပါဘဲ သူတို႔ကေတာ႔ နာဂအမ်ဳိးသမီး ေဒၚေအးျမင္႔ (ေခၚ)ေခါလားနဲ႔ ခဲလားတို႔ပါဘဲ။

master file.comမွကူးယူထားေသာ ပိုးသဘက္ၾကီးနဲ႔ပိုးထားတဲ႔ကေလးငယ္၏ပံု

ကေလးကို ေၾကာမွာကပ္ထားျပီ းပိုးသဘက္နဲ႔ ခ်ီလိုက္တဲ႔ အခါမွာ ကေလးက အေမနဲ႔ အနီးကပ္ဆံုး ေနရျပီး အေမဆီက အေႏြးဓါတ္ေတြ ရတာမို႔ က်မအရမ္းကိုဘဲ သေဘာက်သြားပါတယ္။

 ေနာက္တစ္ခုက ကေလးကိုေၾကာမွ ာခ်ီပိုးျပီး အလုပ္လုပ္ရတာမို႔ အေမလဲ အလုပ္မပ်က္ လုပ္ႏိူင္သလို ကေလးလဲ ပုခက္တြင္းမွာ အိပ္ရသလို အေမအလုပ္လုပ္ခ်ိန္မွ ာတစ္လွဳပ္လွဳပ္နဲ႔မို႔ သူလဲဇိမ္ရွိရွိ အိပ္ႏိူင္မယ္လို႔ က်မထင္မိပါတယ္ တစ္ခ်က္ခုတ္ႏွစ္ ခ်က္ျပတ္ေပါ႔ေနာ္။

က်မတို႔ မိသားစု ေနရတဲ႔ အိမ္ေလးက ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားျပီး တစ္အိမ္လံုးမွာ တစ္ခန္းထဲဘဲရွိတဲ႔ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ႔ အိမ္ေလးထဲမွာ ေနခဲ႔ၾကရတာပါ။

က်မတို႔အတြက္ အိပ္စရာကုတင္တစ္လံုး ဘီဒိုေသးေသးေလး တစ္လံုးနဲ႔ ထင္းမီးဖိုၾကီး တစ္ခုတို႔ဘဲ ရွိပါတယ္။

က်မတို႔မွာ ပါလာတဲ႔ အိုးခြက္ေတြနဲ႔ ခ်က္ျပဳပ္ၾကျပီး ဒီေနရာမွာဘဲအိပ္ ဒီေနရာမွာဘဲခ်က္ ဒီေနရာမွာဘဲစားရ မွာမို႔ က်မအတြက္ေတာ႔ ပကာသန မပါဘဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပတဲ႔ အိမ္ေလးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္ ကေလးၾကည္႔ရင္း ထမင္းဟင္းေတြ ခ်က္ႏိူင္တဲ႔ ေနရာေလးမို႔ သေဘာၾကေနမိတာေတာ႔ အမွန္ပါဘဲ။

ရာသီဥတု
ရာသီဥတုက တစ္ခါတရံ ေရခဲတတ္တာတဲ႔ ရာသီဥတုမ်ဳိးပါ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အိမ္တိုင္းမွာ ႏွစ္ဆယ္႔ေလးနာရီ ထင္းမီးထဲ႔ျပီး မီးအပူေပးထားရတဲ႔ မီးဖိုေဆာင္ တစ္ေဆာင္ရွိၾကပါတယ္။

အဲဒီမီးဖိုမွာဘဲ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳပ္ျပီး စားၾကသလို အပူေငြ႔ရေအာင္လဲ မီးဖိုေဘးမွာဘဲ ေနၾကရတာမ်ားပါတယ္ မီးပူလွဳံတဲ႔ မီးဖိုရဲ႕အေပၚမွာေတာ႔ သူတို႔ရဲ ႔ ဟင္းစားျဖစ္တဲ႔ အသားေတြကို ၾကာၾကာခံေအာင္ ၾကပ္ခိုးတင္ျပီး ထားစားၾကပါတယ္။

ပံုမ်ားကို google မွ ရွာကာ သင္႔ေတာ္သလို ယူသံုးထားပါသည္။
အပိုင္း၅သို႔ဆက္ပါမည္
မာမာလြင္
၂၄၊၀၆၊၂၀၁၃