ဆေးရုံအကြောင်းလေးတွေ ပြန်စဉ်းစားမိတိုင်း ရေကျော်တိုက်နယ်ဆေးရုံမှာ နေခဲ့တာလေး သတိရပြီး ငိုချင်သွားတယ်။
ခရမ်းကနေ တဆင့်သွားရတော့ နွေဆို လှည်းနဲ့သွားရပြီး မိုးဆို လှေနဲ့သွားရတယ် မိုးအခါ ပင်လယ်ရေ၀င်ထားတော့ ချောင်းတလျှောက်က မြေကြီးတွေက ငံပြီးကျန်ခဲ့တယ် နွေလဲရောက်ရော ချောင်းက ရေခမ်းသွားပြီ အဲဒီအချိန်ဆို ဆားချက်ဖို့ မြေကြီးတွေကို ခြစ်ပြီး အမြင့် တတောင်သာသာလေးတွေ ပုံပြီး ထားကြရတယ်။
လမ်းတလျှောက် ဆားမြေကြီးပုံတွေပေါ်ကနေ ဖြတ်ပြီး လှည်းကိုမောင်းရတယ် အဲဒီလိုနဲ့ ရေကျော်ကနေ ထွက်လာလိုက်တာ ကတုံးပေါ်ကို ရောက်တော့မယ် ကတုံးပေါ်ရွာရောက်ရင် ဘိန်းမုန့်က နံမည်ကြီးတော့ မစားဘဲကို မနေနိူင်တာ။
ဆရာ၀န်မိသားစုဆိုတော့ ပေါ့သေးသေးတော့ မတွက်နဲ့နော် ရေကျော်ရွာကနေ တလတခါ ခရမ်းဆေးရုံကို အစည်းဝေး သွားတက်ရတိုင်း ပါဂျဲရိုး အဲလေ ယောင်လို့ နွားလှည်းကို စင်းလုံးငှါးပြီး သွားကြတာပေါ့။
တရက်တော့ ကတုံးပေါ်ရွာကို မြင်နေရပြီဆိုထဲက လူက ရွစိရွစိ ဖြစ်လာပြီ ဖင်တကြွကြွ ဖြစ်လာပြီ လှည်းနောက်မြှီးကနေ ခုန်ဆင်းပြီး သွား၀ယ်ဖို့ အရှိန်ကယူနေတုန်း ဘာဖြစ်သွားတယ်ထင်လဲ သိလား။
နွားကလန့်ပြီး ထွက်ပြေးတာတော့ မာမာလေ မပြောချင်ဘူး မပြောချင်ဘူး သိလား သတိရလို့ ကြည့်လိုက်တော့ လှည်းပေါ်ကနေ ဘုတ်ကနဲဆို ပြုတ်ကျပြီး ဆားချက်ဖို့ ယက်ထားတဲ့ ပင်လယ်ရေဝနေတဲ့ မြေကြီးပုံပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်လေးတော့ ခိခိ။
သားကြီးက တနှစ်သာသာလေး လှည်းပေါ်ကနေ ဆားမြေကြီးပုံပေါ်မှာ မိန့်မိန့်ကြီး ထိုင်နေတဲ့ အမေကိုကြည့်ပြီး ရီတာ ရီတာ ဆိုတာလေ ခိုးခိုး ခစ်ခစ်ကို မြည်ရောဘဲ။
အဲဒါတောင် မှတ်သလားဆိုတော့ မမှတ်ဖူးတော့ ဆားမြေကြီးတွေ ဖုတ်ဖက်ခါပြီး ၁၀၀တန်လေး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် လက်မှာဆုတ်လို့ ထော့နင်းထော့နင်းနဲ့ ဘိန်းမုန့်ဆိုင်ကို ရောက်အောင် ပြေးသေးတာတော့။
အစားဆို လာထားကေဘဲ ထောပတ်ဆီရွှမ်းနေတဲ့ ဗန်းဘိန်းမုန့်များ တယ်ကောင်းသကွယ် ဟဲ ဟဲ ဟဲ။
No comments:
Post a Comment